( الهام گیرى اولیاء از امام غایب(علیه السلام))
بطور خلاصه اینکه: دوستان و اولیاى امام زمان(علیه السلام) و شیعیان و معتقدین به امامت او در حال غیبت از او بهره مند مى شوند همان بهره اى که قائلیم در تکلیف بندگان باید وجود داشته باشد.
زیرا آنان با فرض اینکه به وجود او در بین خودشان علم دارند و نسبت به وجوب اطاعت و لزوم فرمانبرى از او یقین قطعى دارند بناچار باید از او بترسند و در انجام کارهاى ناپسند از او بهراسند و نسبت به تأدیب و انتقام و بازخواست و غضب او بیمناک باشند تا بدین وسیله، انجام واجبات از آنان فزونى گیرد و ارتکاب گناهان و بدیها کاهش پذیرد یا حد اقل انجام واجبات و ترک محرمات بر ایشان نزدیکتر و شایسته تر باشد.
و این است همان جهت عقلى نیاز به امام(علیه السلام) .
حدّ تأثیر غیبت بر نقش امام(علیه السلام) : و گویا مى بینم که شنیدن این سخن براى بعضى از مخالفین ما چه بسا موجب تعجّب است و مى پرسد: چه غضبى براى انسانى که غایب و مخفى شده و ترسان و وحشت زده است؟
و چه انتقامى مورد انتظار است از کسى که نه قدرتى دارد که بندگان را شامل شود و نه فرمانش نافذ است و نه تسلط و حکومتى قهرآمیز دارد تا از آن ترسیده شود؟
و چگونه از کسى که شناخته شده و تشخیص داده شده و داراى مکانى معلوم نیست خوف و هراسى مى توان داشت؟
جواب از این سؤالها اینست که:
آنچه به حقیقت باید از آن تعجّب کرد، همین تعجّب کردن مخالفین است که بدون هیچ برهان آشکار و شاهد قابل ذکرى صورت مى گیرد.
در حالیکه دانستیم که دوستان امام(علیه السلام) اگر چه شخص او را نمى شناسند و عین او را تشخیص نمى دهند با اینهمه به حقیقت، وجود او را محقّق مى دانند و به اینکه او با آنهاست و در بین شان است یقین دارند و در این مورد هیچ شک و تردیدى ندارند.
زیرا اگر داراى چنین صفتى نبودند ملحق به دشمنان بودند و از جایگاه و منزلت اولیاء و دوستان او خارج مى بودند. در بین آنان هیچکس نیست مگر اینکه معتقد است که امام(علیه السلام) بگونه اى است که هیچ خبرى از اخبار او برایش پوشیده نمى باشد و نهانى هاى دل و اعمال او از دید خدابینش مخفى نمى ماند تا چه برسد به ظواهر و کارهاى آشکار او. برایش ممکن است که هر چه از اعمال پسندیده و یا ناپسند از آنان سر مى زند همه را بداند و بدین ترتیب ازاینکه آنان بر انجام کارهایى ناپسند اقدام کنند و او آنان را نسبت به آن تأدیب و عقوبت کند در امان نیستند.
و کدامیک از این دوستان و شیعیان هستند که اگر امام(علیه السلام)برایش ظاهر شوند و معجزه اى را که بوسیله آن علم به امام زمان بودن ایشان پیدا کند ابراز کنند و بخواهند او را ارزش یابى کنند و تأدیب نمایند و حدّ الهى را بر او جارى سازند، او بخواهد از بذل آن خوددارى ورزد و در برابر آنچه که امامش نسبت به او انجام مى دهند تسلیم و گردنگزار نباشد و با اینهمه معتقد به امامت آن حضرت و وجوب اطاعت از ایشان باشد؟
امتیاز شما به این مطلب
